Mens&Ruimte

Hoe krijg ik toch op papier wat ik vijf weken geleden in Engeland heb meegemaakt? Een eenvoudig en chronologisch reisverslag over de prachtige plekken die we bezochten, doet de ervaring geen eer aan. Ook de mystiek die ik er mocht ontmoeten, laat zich niet in woorden vatten. Dus, hier een onmogelijk reisverslag van mijn ervaringsreis naar Glastonbury. 

Al vijf weken lang ligt er een steencirkeltje op mijn bureau, onder handbereik en in het zicht. Ik maakte de cirkel van steentjes die ik vond aan de westkust van Engeland in en bij de grot van Merlijn in Tintagel. In het midden maakte ik weer cirkel van kleine steentjes en daarnaast pronkt dé rozenkwarts. Dé rozenkwarts de wij, acht vrouwelijke reizigers, als aandenken mochten ontvangen van één van ons. Alle herinneringen liggen nu daarin opgeslagen.

Het ligt er al zo lang omdat ik alle ervaringen van de reis naar Glastonbury in Engeland nog niet heb verwerkt. Deze reis was zo bijzonder, dat ik er elke dag en elk moment aan herinnerd wil worden. Hopend ook dat de steentjes op mijn bureau me nog dingen te vertellen hebben, dingen die ik nu nog niet weet en niet begrijp.

Gôh, leuk, een reis naar het Zuid-Westen van Engeland met Feng Shui collega’s. Op het programma stond een oefening met de wichelroede; ‘Oke, we zien wel’. Voor vertrek Wikipedia nageplozen op King Arthur en de heilige graal. Glastonbury op Google Maps opgezocht en door het reisprogramma aanbevolen boeken van de bieb opgehaald.

Geen benul van de mystieke waarde van de plek, de spirituele lading van de regio, de aantrekkingkracht op spirituele zoekers, de kracht van de leycentra, het bestaan van het graancirkelgebied, de heiligheid van de bronnen en het bestaan van the Lady of Avalon. Laat staan dat ik enig idee had wat deze reis zou betekenen voor mijn eigen kracht, mijn gevoeligheid en mijn spirituele vermogens.

Ik had van alles kunnen verwachten, maar nooit dat deze reis zo veel zou losmaken. De reis naar Engeland is er voor mij één geworden om nooit te vergeten. Op de eerste dag al, werd ik persoonlijk geconfronteerd met het speciale karakter van deze vakantie. Op de eerste avond , toen we gingen eten aan de Highstreet van Glastonbury, had ik het vage idee dat ik ooit over deze plek gedroomd moest hebben. Toen ik de volgende dag aan de overkant een eetcafé inliep, stond ik ineens in het decor van een droom die ik jaren geleden had gehad. Zonder twijfel. Het was zo overdonderend dat ik even van slag was, maar het heeft de rest van de dag geduurd voordat ik weer helemaal was hersteld van deze indringende ervaring.

Dat was dus iets persoonlijks, maar ook de sfeer die ik overal trof was doordrongen met mystiek. Waar ik ook kwam, in Glastonbury, Avebury Stone Cirkel, Tintagel, overal vond ik bij wijze van spreken om de meter een donsveertje op de grond. Sinds iemand me vertelde dat witte donsveertjes worden gezien als signalen van de engelen op je pad, vallen ze me op. Een reisgenootje dacht, heel nuchter, dat ze dagelijks kussens uitkloppen om de spirituele sfeer wat aan te zetten. Het voorval is hoe dan ook tekenend voor de sfeer die er hing en die ik hier probeer te beschrijven.

Glastonbury zelf is eigenlijk één groot spiritueel centrum. Dat had ik nooit verwacht. Ik had Glastonbury als gemiddeld bijzonder toeristisch Engels stadje ingeschat, dus was ik des te meer onder de indruk van wat ik aantrof. Zo kan je daar dus midden in een wijk een Boeddhistische monnik, gehuld in een rozig gewaad, tegen het lijf lopen, die uitermate vriendelijk en met een zachte stem, vanuit het diepste van zijn hart en zo oprecht als oprecht kan zijn ons een hele fijne dag wenste en een heel plezierig verblijf. Lichtelijk overdreven gesteld, maar daar praat je met willekeurige voorbijgangers op straat over energieën of mediteren, zoals je hier over het weer praat. Mensen zijn bijzonder vriendelijk en lachen je toe. Winkeliers begroeten je zonder uitzondering met een vriendelijke en gemeende knik of glimlach. Geregeld komt de geur van wierrook je in de neus of klinkt er spirituele muziek. Je treft er mensen die zich openlijk bezinnen, mediteren, zingen of zelfs de harp bespelen; het is daar de gewoonste zaak van de wereld. Ik dacht: “Zo moet het ongeveer in de hippietijd geweest zijn’.

Tekenend voor de reis was dat we ons nauwelijks met de historie van plekken bezighielden, of de verhalen zoals die ooit waren opgetekend. Mijn informatiehonger naar ‘feiten’ over de plaatsen die we bezochten, werd eigenlijk pas achteraf, thuis achter mijn pc, gestild. Op reis was er ruimte om zelf te ervaren en te voelen en zo werd een beZIENswaardigheid eigenlijk een beVOELswaardigheid. En dát maakt het nou juist zo lastig om er een goed verslag over te schrijven. Ten eerste zijn de ervaringen heel persoonlijk, in de zin van dat het niet feitelijk is. Ten tweede laat de energie en het gevoel zich moeilijk, zo niet onmogelijk, in woorden vangen.

Iets weerhoudt me er ook van om dat te doen, al zou ik zó graag willen vertellen wat ik allemaal meemaakte in Avebury Stone Circle, in Tintagel in dat magische bos, in de grot en op de rotsen, bij Chalice Well en op de Tor. Welke beelden en gedachten er bij me opkwamen. Ervaringen die voor mij pas echt werden toen ik ze achteraf kon delen met de groep, omdat toen pas bleek dat anderen exact hetzelfde hadden ervaren. Vooral dat maakte dat ik mezelf, of mijn gevoeligheid dan, eindelijk eens echt serieus ging nemen.

Kennelijk had ik deze week hard nodig om bevestigd te worden in mijn eigen kracht, vermogens en gevoel. Ik was zelfs zo overtuigd geraakt dat ik na Tintagel vooral mezelf beloofde om dat nooit meer te ontkennen. En dát is een stap die ik maar niet durfde te zetten, tot ik met deze geweldige groep deze boeiende reis maakte. Wat ben ik toch blij dat ik gegaan ben!

Esther